ارومیه

خوشا اقلیم آذربایجان و خاک زرخیزش

خوشا آن دلنشین آب و هوای خاطرانگیزش

خوشا در مرز آذربایجان شهر ارومیه

کنار بی کران دریاچۀ پرشور لبریزش

همان دیرینه ارمیه که خوانندش رضائیه

گروهی نیز ارومی و گروهی اورمی نیزش

بهارستان چینی را قلم در نقش مانی کش

نگار آزری بنگر که زاید کلک پاییزش

خوشم من با زمستانش که در سوزندگی گویی

حکایت می کند آذرگشسب و آتش تیزش

بهار ارموی را رونوشت ثانوی بینی

به تابستان درآیی گر به تاکستان و پالیزش

کنار شهرچایی بس «تفرجگاه ها بینی

که از حسرت کند خون در دلِ» تهران و تبریزش

چو ترسایان بیا بر تربت «مریم ننه» وانگه

به «سیرداغی» رو و همت بخواه از «مارِ سرگیز»ش

نیم من آذری لیک این دعا در پارسی گویم

که پاید تا ابد آن ترکی نغز دلاویزش

فرستادم سوی آزاده آذربایجان این شعر

وگر این تحفه از من بنده باشد سخت ناچیزش

خداوندا نگاهش دار از عمّال شرق و غرب

چنان کز فتنۀ تاتار و از چنگال چنگیزش